In november heb ik de film van Bruce Springsteen gezien, waarin hij in een documentaire zijn nieuwste liedjes deelt. Ik ben niet zijn grootste fan, want daarmee zou ik de echte diehard fans beledigen, maar ik ben zeker een liefhebber van zijn muziek en hoe hij is als artiest. Voor mij kan hij niet meer stuk, nadat ik hem een aantal jaren geleden op Torhout Werchter Classic live heb zien optreden. Daar waar sommige omhooggevallen artiesten hun fans beledigen en schofferen door ze soms uren te laten wachten voor een optreden, zit Bruce heel anders in de wedstrijd. Hij stond als laatste artiest om 21 uur op het festival geprogrammeerd. Hij kwam echter al om ca 20.45 uur het podium opgelopen en begon tot ieders verbazing meteen te spelen. Hij moet gedacht hebben “They’re ready, I’m ready, lets go”. En om middernacht stond hij er nog! Niks kapsones, niks even een concert afraffelen en cashen. Je zag gewoon dat hij stond te genieten en verbinding had met zijn publiek. Fantastisch en onvergetelijk!

Maar goed, terug naar de film. Al redelijk vroeg in de film had hij namelijk een zin die me aan het denken zette (vergeef me als dit niet zijn exacte woorden zijn, ik kon ze niet meteen opschrijven, ik zat immers in de bioscoop): “Some people think they are moving forward but in fact they are just moving”? Dit riep bij mij de vraag op of ik zelf wel voldoende vooruit ga en of de richting nog wel exact de juiste is? Het was voor mij een mooie aanleiding om te reflecteren op mijn eigen vooruitgang.

Mijn antwoord op deze vraag is: ik beweeg me vooruit. Ik heb mezelf een doel gesteld en denk aardig te weten wat ik moet doen om mijn doel te bereiken. Ik weet dus ook wat ik niet meer moet doen. Ik had al subdoelen gemaakt en alle stappen en taken beschreven die maandelijks, wekelijks en dagelijks bijdragen aan de realisatie van mijn grote doel. Zo houd ik focus en doe ik in mijn bedrijf alleen de dingen die bijdragen aan de realisatie van mijn doel. Ik merkte wel dat het weer tijd was om mijn subdoelen en taken onder de loep te leggen. Met als resultaat dat ik toch weer aan het fine-tunen ben. Dat krijg je ervan als je vooruit gaat, je krijgt steeds meer inzichten die helpen om het allemaal nog een tandje scherper te maken. Soms is het goed om even stil te staan, om daarna weer vooruit te bewegen in de juiste richting.

Voor organisaties geldt feitelijk hetzelfde, ware het niet dat je niet alleen te maken hebt met persoonlijke doelen, maar natuurlijk ook met team- en organisatiedoelen. Om die op elkaar af te kunnen stemmen, moet je ze expliciet maken. Geen vage taal, maar concreet en meetbaar. Het moet voor iedereen helder zijn wanneer een doel echt is bereikt én wat iedereen individueel en als team kan doen om het doel te behalen.

Daarnaast is het van belang om de ‘hoe-vraag’ te beantwoorden. Hoe werk je samen om deze doelen te bereiken en welk gedrag hoort daarbij. En welk gedrag vooral niet. Vaak gaat het hier mis. Zo concreet als de verwachtingen ten aanzien van het (commerciële) resultaat meestal zijn, zo onuitgesproken zijn de verwachtingen die aan de onderlinge samenwerking worden gesteld. Terwijl in de samenwerking de sleutel tot het realiseren van de organisatiedoelen ligt.

Beweging en actie alleen is dus niet genoeg om succesvol te zijn. Je moet met elkaar dezelfde richting opgaan; weten wat je wilt bereiken en welke bijdrage hierin van iedereen wordt verwacht. Alleen dan kun je als team en organisatie vooruitkomen. Mocht je Bruce Springsteen op de radio horen, zijn nieuwe muziek is ook weer prachtig, stel jezelf dan de vraag: “Are we moving forward, or are we just moving”. Laat The Boss een mooie reminder zijn om bij jezelf te checken of je met de goede dingen op de goede manier bezig bent, op weg naar jouw doel.