Onlangs was is ik bij familie en zoals altijd trof ik de achterneefjes al voetballend op de oprit. Want ze zijn gek van voetbal en ze kunnen allebei een aardig balletje trappen. Op zich niets bijzonders, want dat geldt voor zoveel jongens en meisjes. Wat wel bijzonder is, is dat de jongste van de twee zoveel talent heeft dat hij sinds dit jaar een contract heeft bij een profclub. Hij werd gescout door drie BVO’s die hem allemaal maar wat graag wilden toevoegen aan hun selectie. Hij mocht een keuze maken tussen de clubs, waarbij zijn ouders hem alle ruimte lieten om zijn eigen beslissing te nemen. De keuze viel op de plaatselijke profclub. Waarbij ik nog dacht dat zijn sympathie voor deze club zijn keuze bepaald zou hebben, was niets minder waar. Nee, met zijn 11 jaar vond hij dat hij bij de club van zijn keuze de beste opleiding zou kunnen krijgen en hij het verst zou kunnen komen. En hij had een goed gevoel bij de club, want plezier in het spel hebben en houden is voor hem een randvoorwaarde, dus dat gaf de doorslag. O ja, hij weet ook wel dat maar weinig jongens het uiteindelijk tot de eredivisie (of verder) schoppen. Maar hij wil er in ieder geval alles aan doen om nu zoveel mogelijk te leren.

En dat neemt hij behoorlijk serieus. Hij kwam ’s avonds op tijd naar binnen, om op tijd naar bed te kunnen. Hij had de dag erna training en hij wilde uitgerust aan het nieuwe voetbalseizoen beginnen. Net zoals hij de week daarvoor een dag eerder van vakantie naar huis wilde, toen hij merkte dat de trainingen in de vakantieperiode al op maandagochtend zouden plaatsvinden. Als hij nog voor het weekend thuis was, kon hij op het gemak alle voetbalgerelateerde mails lezen die in de vakantieperiode waren binnengekomen (en dat leest toch niet zo lekker vanaf de mobiel van ma).

Voordat hij ging slapen zag ik hem zijn tas klaar maken voor de dag erna. Geconcentreerd ordende hij zijn trainingskleding, legde ze netjes in zijn tas en hij zette zijn voetbalschoenen ernaast. Toen zijn moeder zag hoe ik dit tafereel aanschouwde, vertelde ze me over de emails die ze van de club hadden ontvangen. Hij had ze allemaal uitvoerig gelezen, kende het trainings- en wedstrijdschema uit zijn hoofd en wist precies wat er van hem werd verwacht. Op de training bleek dat hij de enige van zijn team was die dit had gedaan. Dat had hem verbaasd, want het ging toch over de voorbereiding op het nieuwe seizoen? Dan wil je toch alles weten? Voor hem was het heel logisch om alles te willen weten en de richtlijnen en adviezen van de club zo goed mogelijk te volgen. Daar horen overigens ook goede schoolresultaten bij, want als je op school niet je best doet, is er geen plaats voor je in de top van het jeugdvoetbal. Vindt hij ook logisch. Nogmaals, ons achterneefje is 11 jaar.

Terwijl ik onderweg naar huis de avond nog eens overdacht, kon maar een ding concluderen: wat ik had gezien was pure passie. En wat werd ik er blij van om dit te mogen zien. Hoe ver hij gaat komen zal de tijd leren, maar dat is voor hem nu helemaal niet van belang. Hij haalt zoveel energie uit zijn voetballen, dat hij er alles voor doet om zo goed mogelijk te worden in wat hij doet en hiervan iedere dag geniet.

Daarmee herinnert hij mij aan een aantal belangrijke lessen die ik heb geleerd sinds ik besloot om het roer om te gooien en me volledig te focussen op waar mijn passie ligt. En omdat ik ze toch voor mezelf op een rijtje heb gezet, kan ik ze evengoed met je delen.

Les 1: Volg je hart.

Ik heb gekozen voor wat ik écht leuk vind. Veel van de aspecten van coaching en advies zaten ook al in mijn eerdere functies. De grote verandering zit hem voor mij in de focus die ik hierin heb aangebracht, de diversiteit aan opdrachten en de manier waarop ik invulling kan geven aan (team-)ontwikkeling.

Weet je nog niet wat jouw passie is? Gun dan jezelf de ontdekkingsreis. Anderen kunnen je hierbij helpen, zij zien de twinkeling in je ogen op momenten dat jij je er misschien helemaal niet van bewust bent.

Les 2: Ga het doen.

Ik ben niet de eerste en zeker niet de enige coach van het land. Toch wist ik zeker dat ik met mijn kennis, ervaring en om de persoon die ik ben mijn plekje wel zou gaan veroveren. Met die overtuiging ben ik ervoor gegaan. Want beperkende overtuigingen gaan je niet verder brengen in het leven.

Benoem wat je graag wilt, maak een plan en ga ermee aan de slag. Onderweg merk je vanzelf wel hoe ver je komt en kun je je plannen verder finetunen. Niets is in beton gegoten.

Les 3: Heb discipline.

(Bijna) niets gaat vanzelf in het leven. Als iets gemakkelijk gaat, groeien we niet. We groeien van uitdagingen. Dit houd ik mezelf voor, want het komt ook mij niet vanzelf aanwaaien. Dus ik ga de uitdagingen aan en doe (en laat…) net als ons achterneefje wat nodig is om mijn doel te bereiken. En ook ik zorg er natuurlijk voor dat ik me zorgvuldig voorbereid. Want “success is where preparation and opportunity meet”.

Les 4: Kies je eigen pad.

Dat ik zoveel positieve reacties kreeg toen ik als zelfstandig professional begon, was hartverwarmend. Daarnaast kreeg en krijg ik heel veel ervaringen en adviezen te horen van mensen die mij zijn voorgegaan. Ik vind het heerlijk om met vakgenoten van gedachten te wisselen, om hiermee mijn kennis te verbreden en inspiratie op te doen. Ik luister naar alle verhalen en zeg dank je wel voor ieder advies dat ik krijg. Vervolgens doe ik ermee wat ik zelf wil. Niet per se omdat ik eigenwijs ben, wat overigens wel zo is, maar vooral omdat iets ook bij mij moet passen en goed moet voelen.

Les 5: Geniet!

Het hebben van een bestemming geeft me richting en ik merk dat ik erg geniet van het pad dat ik nu bewandel. Ik ben dagelijks bezig met mijn passie, ook als ik niet bij een opdrachtgever ben. Alle mensen die ik ontmoet, ieder stapje dat ik zet, elk succes dat ik tot nu toe heb behaald: ik koester het en ik vier het.

Dit zie ik ook bij ons achterneefje. Hij geniet evenveel van zijn trainingen en wat hij daar leert, als van de wedstrijden die hij speelt. En hij doet het op zijn manier. Binnenkort staan we ongetwijfeld weer een keer langs het voetbalveld. Hij zal dan weer vol overgave de wedstrijd spelen. En ik zal met een lach op mijn gezicht naar hem kijken met de gedachte dat we meer met elkaar gemeen hebben, dan waar hij zich bewust van is.