Mijn eerste blog is een feit en beloofd is beloofd: hij gaat over mijn loopmaatjes. De oorspronkelijke titel zou zijn: samen kom je verder, maar of je alleen ook sneller gaat? Dat vraag ik me namelijk af, gezien mijn ervaringen met mijn dierbare loopgroep. Afgelopen week hoorde ik bij een bijeenkomst iemand zeggen ‘Samen is leuker’ en die titel dekt veel beter de lading. Tot zover de toelichting op de titel van mijn eerste blog.

Vijf jaar geleden ben ik rond deze tijd begonnen met mijn laatste poging om van mezelf een hardloper te maken. Eerdere pogingen waren gestrand, alle goed voornemens en ‘deze keer ga ik het echt volhouden’ ten spijt. Ik was nu eenmaal geen hardloper. Maar als ik op een mooie lentedag hele bevolkingsgroepen vrolijk door de straten zag rennen, begon er toch altijd iets te kriebelen. Want het zag eruit alsof deze mensen echt plezier hadden in wat ze deden. En het leek ook altijd alsof ze uren konden lopen, dus mijn bewondering was enorm. Zo kwam het dat ik besloot dat ik toch echt graag bij die bevolkingsgroep wilde horen. In een ultieme poging om van mezelf een hardloper te maken, schreef ik me in voor Start to Run. Met 53 andere vrouwen en mannen die min of meer dezelfde ambitie hadden als ik, ben ik gestart en tot ons aller grote verbazing liepen we tien weken later onze eerste wedstrijd van 5 kilometer. Wie had dat ooit gedacht?

Inmiddels hadden we binnen de grote groep van ‘Start to Runners’ een subgroep gevormd. Die was organisch ontstaan, divers van samenstelling en sportieve ambities, maar een ding hadden en hebben we gemeen: we houden van gezelligheid. Tot grote ergernis van onze nieuwe trainer (onze Start to Run-trainer had ons inmiddels ‘overgedragen’ aan de plaatselijke atletiekvereniging), want die stond iedere zaterdag met zijn fluitje klaar in het bos om ons op te jagen om nog sneller te gaan lopen en vooral niet zoveel te kletsen. WAT??? Dat was de reden dat we nog steeds kwamen! Dat was de reden dat wij het zo ver hadden geschopt: van uitgeput na 1 minuut rennen, naar 5 kilometer met de kin omhoog onze eerste wedstrijd uitlopen! Wekelijks lief en leed delen hield ons op de been en motiveerde ons om bij weer en wind toch weer de hardloopschoenen aan te trekken en de deur uit te gaan. Dat lieten we ons niet afnemen! We namen een besluit: ons lidmaatschap van de atletiekvereniging werd opgezegd en we gingen voortaan zelf twee keer in de week onze trainingen verzorgen. Al snel wierp zich in de groep een trainer op en de loopmaatjes waren een feit.

Onze afstanden werden vergroot en in het tweede jaar liepen we bij de Tilburg Ten Miles voor het eerst 10 kilometer. Wauw, dat had ik nooit van mijn leven durven dromen! Een gepaste trots maakte zich van mij meester: ik had mezelf overwonnen. In de jaren erna zijn we blijven lopen en blijven kletsen. Onze tijden verbeteren we steeds een beetje en ook dat vervult ons dan weer van trots. We slepen elkaar over de finish als het nodig is en als dat ten koste gaat van een PR maakt ons dat niets uit. We brengen iemand terug na een blessure, net zo lang totdat hij of zij weer helemaal mee kan met de groep. We zouden niet anders willen, we zijn een team.

In het afgelopen jaar heb ik samen met een aantal lopers van onze groep de 10 miles gelopen, de andere loopmaatjes zijn voor de 10k gegaan. Onze loopsnelheden zijn verschillend, net als de afstanden die iedereen kan of wil lopen. In het hardlopen is het nu eenmaal zo dat iets boven of onder je tempo lopen het verschil kan maken tussen lekker lopen en afzien. Met als gevolg dat ik langzamer was dan de snelste lopers uit onze groep, maar weer sneller liep dan andere loopmaatjes. Dus ja, alleen ging ik sneller, waarmee je zou kunnen denken dat ik mijn eigen vraag uit de eerste alinea heb beantwoord. Niets is echter minder waar. Want als ik na mijn Start to Run periode alleen verder was gegaan, was ik al lang afgehaakt. Dan had ik altijd wel een excuus gehad om niet te gaan lopen en was mijn opgebouwde conditie binnen no time weer tenietgedaan. Gegarandeerd was ik nog voor het einde van het eerste jaar definitief gestopt met hardlopen. Maar omdat het zo ontzettend leuk is om samen met mijn loopmaatjes te lopen, houd ik het deze keer wel vol. Nu begint het te kriebelen zodra de zon schijnt, dan wil ik naar buiten. Hardloopschoenen aan en rondje rennen. Inmiddels kan ik er niet meer omheen: ik ben een hardloper.

Conclusie: alleen ga je op sommige momenten sneller en dat is prima, maar on the long run heb je je teamgenoten nodig om succesvol te zijn en te blijven. Want als je het alleen niet volhoudt, zal er van ‘sneller gaan’ geen sprake meer kunnen zijn.

Op de werkvloer is het mijns inziens niet anders. Het is een mooi gegeven als iedereen wil excelleren in zijn vak en de klant individueel zo goed mogelijk wilt bedienen. Dit wordt echter nog versterkt als alle teamleden niet alleen uit zichzelf, maar ook de collega’s het beste naar boven willen halen. Passie delen, elkaars kwaliteiten benutten, de verschillende karakters koesteren, elkaar helpen en kijken wat collega’s onderling bindt, zijn ingrediënten om een krachtig team te vormen. Want samen is leuker!